Hayata Minicik Bir Sitem

Hayat gerçekten çok dengesiz bir kadın gibi. Sürekli kapris yapabiliyor bazen. Ya da anlamsız nedenlerle küsebiliyor. Ne neye kızdığını ne de neye darıldığını anlayabiliyorsun. Zaten anlamaya çalıştıkça da karmaşıklaşıyor.

Yaşadığım şu son iki hafta buna en güzel örnek. Zincirleme bir şekilde hep aksiliklerle karşılaştım. Öyle ki asıl yapmak istediğimden çok uzak bir işle uğraşırken buldum kendimi. Öyle bir kördüğüm olmuştu ki her şey; tüm o anlamsız detayları çözüme ulaştırmadan asıl yapmak istediğimi yapamıyordum. Günler anlamsız bir koşuşturma içinde geçti. Öyle ki yıllardır hiç yapmadığım bir şeyi yapıp akşam on buçukta yatağa girdim. Buna ben de çok şaşırdım. Onca yorgunluğun nedeni de pek ihtimal vermesem de bir sınava girebilmekti. Şansımı denemek istemiştim altı üstü. Çünkü böyle bir şeyin olması büyük bir şans eseriydi ve nedense bunun bir işaret olabileceğini düşünüyordum. Resmen kendimi paraladım. Sonra bunca emek ve masraf bir anda çöpe gidiverdi. Sınava girme hakkını bile kazanamamıştım.

Neyse ki bu durumu en sevdiğim radyo programını dinlemeden az önce öğrenmiştim ve tüm hafta iple çektiğim o iki saati bunun için ziyan edemezdim. İçimde büyük bir buruklukla başladım yazışmaya ve dinlemeye. Program her zamanki gibi çok güzeldi. Sohbetin tadına doyum olmuyordu. Keyfim çok olmasa da yerine gelmişti. Sonra ansızın hiç beklemediğim bir yerden inanılmaz bir jest geldi. Şimdi iki haftadır yaşadıklarıma bakınca, bu jestin zerre kadar önemi yok gibi görünüyor ama çocuklar gibi mutlu olunca anladım ki; hayat beni kandırmış ve kendi sıkıcı dünyasına çekivermişti son iki haftada. Hayat işten, tezden ibaret değildi. Hayat insanlarla güzeldi. Herkesin benzer sorunları kesinlikle vardı. Sanırım önemli olan bu sorunlara dalıp da başkalarını unutmamaktı. Kendisine değer verildiğini hissettiren ufacık bir şey insanı yeniden hayata bağlayabiliyor. Bu da hayatın başka bir oyunu belki bilemiyorum. Ama kendime geldim. Dünya benim ve sorunlarımın etrafında dönmüyor. Hayat insanlarla var, her ne kadar yalnız olsak da. Mutluluk bu küçük jestlerde, küçük detaylarda gizli bence. Umuyorum ki bu hayat bir gün bu detayları göremeyecek kadar kör etmez gözlerimi. Çünkü bunları görebildiğim sürece gerçekten yaşıyorum ben. Ve iyi ki de yaşıyorum.