Yeni Yıl, Yeni Kararlar

Hemen her yıl olduğu gibi bu yıl da yeni kararlar aldım. Sanırım çoğu insan da böyle yapıyordur. Ama tabii ki herşeyi abartma huyum olduğu gibi bunu da abartıyorum. Bilmiyorum belki de doğru olanı yapıyorumdur. Tüm yeni kararlarımı yazıyorum. Yıllar önce bu kararları yazıp Başakla karşılıklı paylaşmıştık. Ve o kararlar ileride bizim hayatlarımızı değiştirdi. Belki de aynı beklentiyle bu sene de yapalım dedik.

Geçmişte bu konuda tabii ki başarısızlıklarımız da oldu. O nedenle büyük hedefler koymak yerine, beni mutlu edebilecek küçük değişikliklere yer verdim bu yılki listemde. Önceliklerim doğal olarak değişiyor ve artık neyin neye neden olabileceğini az da olsa kestirebiliyorum. Bu yüzden minik görünen büyük kararlar aldım bu yıl.

Eğer kararlarımı uygulayabilirsem önümüzdeki yıla zengin, ünlü ya da farklı bir iş yaparken girmeyeceğim. Daha sağlıklı, mutlu, huzurlu ve üretken dolayısıyla kendine daha da fazla güvenen, daha da ışık saçan bir insan olarak gireceğim. Düşüncesi bile yüzüme naif bir gülümseme yerleştirmeye yetiyor. Zaten mutluluk da böyle küçük farklılıklarla ortaya çıkıyor bence.

Yılın ilk haftası biraz tökezlesem de asla vazgeçmiyorum ve vazgeçmeyeceğim. Hayat benim hayatım. Yaşadığım sürece de bunun tadını çıkaracağım sonuna kadar. İşte yeni hikayem başlıyor. Ana karakter benim bu sefer.

Bilinç uyanmaya başladığında....

Sanırım bu sefer gerçekten sona yaklaşıyoruz. Yeni alışkanlıklarım sayesinde senden kurtuluyorum Güneş. Seni seyrederek dinleyerek saçma sapan geyiklerine katlanmaktansa (ki bir ömür boyu buna razıydım) odama çıkıp kitap okuyorum. Ruhumu besliyorum ruhuma acı çektirmek yerine. Dünya da umurumda değil. Yalnız kalmak da. Yalnızlıktan ölmek de. Benim harika bir iç dünyam var. Onu sana adamayacağım. Herhangi biri ya da herhangi bir şey için adanamayacak kadar değerli ve özel. Yıllar sonunda belki de ilk kez bu kadar huzurlu ve mutlu hissediyorum kendimi. Hayat bana artık daha cömert davranıyor. Ya da ben istemeyi öğrendim. Küçük görünen kocaman dünyamda mutluyum ben. Sonunda mutlu olmak içim kimseye ihtiyacım olmadığını gerçekten kavradım. Üretkenim. Enerjim var ara ara tamamen yokolsa da. Her gün farklı farklı kurabildiğim bir sürü hayalim var benim. Bunları kimseyle paylaşmaya niyetim yok. Benim bunlar. Hepsini yılların deneyimi ve acılarıyla oluşturdum. Tırnaklarımla kazıyarak, sürekli başa dönmek zorunda kalarak ve her seferinde yeniden aynı neşe ve umutla başlayarak başardım bugünlere gelmeyi. Bunları ne senin ne de başkasının yıkmasına, bunlara zarar vermesine izin vermem.

ohhhh! Huzur! Meğer ne kadar da yakınımdaymışsın. Ne kadar da içimdeymişsin. Bugüne kadar farkedemediğim için özür dilerim. Hoş geldin huzur hoş geldin :)


Ağustos 2017

Not: Bu yazıyı zamanında neden yayınlamamışım bir türlü anlayamadım. Büyük ihtimalle ekleyeceklerim vardı. Ama beş ay sonra insan hatırlayamıyor doğal olarak.

Not 2: Gerçekten sonlara yaklaştığım bir dönemde yazmışım sanki. Ne zaman tamamen bittiğini bilmiyorum ama sanırım sonunda kurtuldum artık. Aşkın ömrü kaç yılmış şimdi ihihihihihiiiii