Ben Seni Çok Sevdim...

Bugün yeni bir albüm dinledim. Şarkılardan birisi beni benden aldı resmen. Biliyorum sana bir daha yazmayacaktım. Kendime söz vermiştim. Ama şarkıyı bir duysan bana hak verirdin. Belki de sana bir itirafta da bulunurum.

Biraz şarkının sözlerinden bahsedeyim mi?

Bazen dünyada tek benim sanki en büyük dertli.
Her şey bir anda üst üste gelir yorulursun ya hani,
Sen de benimle böyle anlarda üzüyorsun ya kendini,
Kendimden çok senin üzülmen yaralıyor beni.

Ben seni çok sevdim çok,
Artık bir daha yok bu aşktan daha ötesi.
Ben tek seni sevdim çok,
Senden fazlası yok,
Yok ki daha ötesi.

Bazen karanlık günler gelse de, omuza binse de
Dertleri şöyle elimin tersiyle bir kenara ittiğimde;
İşte sen de böyle anlarda öpüyorsun ya kalbimi,
Varlığınla tüm yaralarımı okşuyormuşsun gibi.

Ben seni çok sevdim çok,
Artık bir daha yok bu aşktan daha ötesi.
Ben tek seni sevdim çok,
senden fazlası yok,
Yok ki daha ötesi.

Bahsedeyim mi derken hepsini yazdım sanırım. O kadar güzel ki. Nasıl da seni anlatıyor, nasıl da beni anlatıyor. Bizi anlatıyor. Umarım bir gün denk gelirsin ve dinlediğin anda beni düşünürsün.

Sen o bitmek bilmez sorunlarınla boğuşurken üzüldüğünde, üzüldüğüm için üzülürdün ya. Bu üzüntümü saklamayı sonraları akıl ettim senin üzüntün katlanmasın diye. Ama sen buna ne kadar inandın bilemiyorum. Sen de değişik bir yöntem geliştirdin ya zamanla. Üzgün olduğunda aramıyor, sormuyor, ortadan kayboluyordun ya. En çok o zamanlarda üzülüyordum ben. Hem çok üzgün olduğunu biliyordum, hem de benimle paylaşmadığın için daha da üzülüyordum. Bunları söylesem daha daha da çok üzülüyordun. Ne garip bir paradokstu bu yaşadığımız.

Çok yorgun, bezgin ve de üzgün olduğum günlerden birinde, arkadaşlarımdan birisiyle kahve içiyorduk. Beni böyle görmeye alışkın olmadığı için çok üsteledi. Bu durumdan bahsettim. Yanlış anlama tabii ki senin sorunlarını anlatmadım. Suratıma bakıp “Siz gerizekalı mısınız?” dedi. (Gerçi böyle yazınca kim olduğunu anlamışsındır ama neyse) Öylece kalakaldım. Sonra gülüp konuyu değiştirdi. Çok kızmıştı bana, ben de ona. Uzatmadık bu yüzden.

Benim zor zamanlarımda sen nasıl yanımda biterdin hiç anlayamazdım. Hayatta belki de hiç kimse böyle destek olmadı bana. Gerçekten üzüntümle üzülüyordun sen. “Kalbimi öpüyordun” “Varlığınla tüm yaralarımı okşuyordun” sen. Ve her şey o kadar güzel değişiyordu ki birdenbire.

Şimdilerde hayatımda birisi var. Oturup da sana onu anlatacak değilim. Bilirsin karşılaştırmalara da girmem hiç. İşte sen bilirsin beni. Ama yaralarımı okşayamıyor. Ne zaman çıkmaza girsem ya önemsemiyor ya da güldürmek için çeşitli maskaralıklar yapıp savuşturuyor. Hatta bazen böyle zamanlarımda ışık hızıyla yokoluyor. Çok uzun sürerse de üzerime gelip, bir de yeni sorunlar yaratıyor. Kendine göre bir mantığı var sanırım. Daha güçlü olmamı istiyor ve bunu da böyle yapacağını sanıyor. Göremiyor işte ne kadar kırıldığımı. Ve ben boğuluyorum böyle zamanlarda. Seni o kadar çok özlüyorum ki. Hiç kimse senin gibi olamıyor. Galiba yine çekip gitme zamanım geldi. Biliyorum bir daha senin gibisine rastlayamayacağım. Ama bulabilecekmiş gibi bir süre daha böyle yapacağım. Keşke şimdi de çıksan ortaya ve kalbimi öpsen, varlığınla yaralarımı okşasan. BEN SENİ ÇOK SEVDİM…

NOT: Bu yazıya ilham olan "Seni Çok Sevdim" şarkısı Demet Sağıroğlu'nun Hiç Özlemedin mi? albümünde yer alıyor. Sözleri Demet Sağıroğlu ve Sadık Karan'a müziği ise; yine Sadık Karan'a ait.