Gerçekten anlamıyorum. Bana birşeyler oldu. Hiç birşey yapmak istemiyorum. Sadece oturmak, uyumak, yemek yemek,televizyon seyretmek ve sürekli internette olmak. Sorun nedir anlamıyorum. Herşeyi yapacak enerjim, zamanım herşeyim var. Bense sadece oturup zorunlu olarak yapmam gerekenleri yapıyorum.
Çok hırpalandım sanırım. Zaten dibe de vurdum. Yüzeye çıkmaya çalışıyorum sanki. Yavaş yavaş dibe inmişim demek ki çıkmak da uzun sürüyor.
O noktanın hangi an olduğunu da biliyorum üstelik. Hatta o anı yaşarken bile biliyordum. Bilinmeyecek gibi değil ki. Dibe vurduğum an: Ahmet'in kollarında Ahmet'e deli gibi aşıkken Öküz için ağladığım andır. Bunu o zaman da hissetmiştim. Üzerinden bir haftadan fazla zaman geçti. Hala defalarca aynı anı yaşıyorum. Çok iyi rol yaptım. Ahmet'i kendi taktiğiyle püskürttüm. Kafasını allak bullak ettim. Hem Ahmet hem de Mehmet şimdi ne düşüneceklerini bilmiyorlar bu konuda eğer düşünüyorlarsa tabii. Bernayla bunun yeni bir dumb&dumber vakası olduğuna karar verdik.
Bir de hayatıma girmeye başlayan candaş var ki onu kimseye anlatmayı düşünmüyorum. Hakkında hiçbir şey bilmiyorum. Zaten birşey olmayacağını da biliyorum. Ama büyük bir zevk işte onunla yazışmak. Kimbilir belki de bu aralar beni kimse ciddiye almadığı ve sadece o beni ciddiye aldığı için hoşuma gidiyordur. Belki de biraz saygı ve şefkate ihtiyacım vardır. Umarım candaş bunları bana verebilir.
Ben ne yaptım kendime? Nedir bu halim? Asıl önemlisi ise daha ne kadar sürecek?
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder