Güneş'e Veda

Az önce Güneş'i ilk farkettiğim zamanları anlatan yazımı okudum. Uzun bir hikayenin başlangıcı olarak görmüşüm o zamanlar. Yazdıklarımı okurken o satırları yazarken hissettiklerimi hatta belki de daha fazlasını bile hissettim derin, buruk, tuhaf bir ağırlıkla birlikte. Üzerinden o kadar zaman ve o kadar çok yaşanmışlık geçti ki bazı duyguların aynı kalması hatta artması çok da şaşırtıcı olmamalı belki de.

Keşke arada yaşananları anlatacak cesaretim ve gücüm olsaydı. Onca mutluluk, neşe, aşk, acı, keder, üzüntü ve küskünlükler; üçüncü kişiler, dördüncü kişiler ve daha niceleri... Arkadan konuşmalar, kuyusunu kazmalar vs.

Oysa hiç de böyle hayal etmemiştim tüm bunları ve daha da fazlasını. Mutlu sonla bitecekti bu öykü. Hatta yazdığım şeyler gerçek oluyor diye ikimizin hikayesini bile yazdım bir seferinde hiç üşenmeden. Edebi olarak pek bir değeri yoktu. Hatta okuyunca kurguyu ve detayları da beğenmedim. Sonra ne oldu peki? Bu öykü gerçeğe dönüştü ama baş kahraman başka bir adamdı. Yazdıklarımı birebir yaşadım ama Güneş'le değil. Bunu farkettiğimde gözyaşlarına boğuldum. Gerçekten yine çok isabetliydi yazdıklarım.

Uzun süren bir ayrılık sonrası yine ilk günkü gibi hissetmeye başladım Güneş için. Öyle ya o benim Güneşimdi. Belki de hala bu şehirde yaşıyor olmamın sebebiydi. O kadar özeldi ki benim için. İçimde kalan belki de en büyük ukde. Hadi Zeynep bir kez daha dene dedim kendime. Ama yapamadım. Onca gözyaşı, onca çirkinlik, onca yılgınlıktan sonra yapamadım. Uzun süre sonra ilk karşılaşmamız için onca farklı senaryoyu kafamda geçirdikten, aylarca bekledikten sonra yeni bir hikaye yazamadım bize. Tüm bu süre içinde öğrendiğim tek şey gözden ırak olanın gönülden ırak olmadığıymış. Güneş'i yeniden gördüğümde anladım bunu. Ama yazamadım işte.

(Yazının bundan sonrası Güneş'e yazılmış bir açık mektup sanırım. İçimden öyle geliyor)

Öyle çok isterdim ki ikimizin mutlu hikayesini yazmayı. Gözlerimizle değil de tüm varlığımızla birbirimize gülümseyerek bitmek bilmeyen sohbetlerimizi yazmak isterdim. Tatil dönüşlerinde bu şehre nasıl mutlulukla döndüğümüzü sonra birlikte keyifle gittiğimiz tatilleri, haftasonu kaçamaklarını yazmak isterdim. Arkadaşlarımızı evde ağırladığımız o keyifli, müzik, kitap ve bol kahkaha dolu akşamlarımızı anlatmak isterdim. Senin halısaha maçlarından, benim de kızlarla düzenlediğimiz konsept gecelerden yorgun ama mutlu eve dönüşlerimizi anlatmak isterdim. Senin bitmek bilmez futbol programlarını seyrederken benim saçma sapan şarkı söyleme gecelerimi anlatmak isterdim. İşten yorgun döndüğümüz günlerde mutfakta ipe sapa gelmez yemekler yaptığımız akşamları anlatmak isterdim. Senin o farklılık dediğin şeylerin aslında bizim zenginliğimiz olduğunu sana anlatmak isterdim. Sonra uzun yürüyüşlerimizi, evde koşu bandını kapma yarışmalarımızı anlatmak isterdim. Daha gün ağarmadan başlayan keyifli sabahlarımızı ve kahvaltılarımızı anlatmak isterdim sana. Hatta ilerleyen zamanlarda ailelerimizle birlikte geçirdiğimiz güzel tatillerimizi de anlatmak isterdim. Şimdi üstünkörü aklıma ilk gelenleri yazarken gözyaşlarımı tutamıyorum. Çünkü biliyorum ki bunların hepsi çocukça hayallerden başka bir anlamı olmayan saçmalıklar. Çünkü biliyorum ki bunları yine başka başka insanlara yaşayacağız hayatımızın geri kalan kısmında. En kötüsü de ne biliyor musun? Bunların hepsini asla tek bir kişiyle yaşayamayacağız.

Güneş'im... Benim gücüm tükendi artık. Bundan önce sana defalarca veda ettim kafamın içinde. Ama bu sefer yazıyorum. Hem de tüm açıklığıyla. Mutlu bir son yazmak isterdim hikayemize ama yapamıyorum artık. Zaten sen de bunu istemiyorsun. İsteseydin şimdi sen salonda futbol seyrederken ben içerideki odada deliler gibi şarkı söylüyor ya da kitap okuyor olurdum, salonda gözyaşları içinde bu satırları yazmak yerine.

Hoşçakal Güneşim.

Bu yazıyı bitirmek istemiyorum çünkü bittiğinde artık bu defter gerçekten kapanmış olacak. Keşke önyargılarından (evet biraz daha uzatmak için TDK sözlükten bitişik mi yazılıyor diye kontrol ettim sanki bilmiyormuş gibi) kurtulabilseydin. Keşke beni başkalarından dinlemek yerine beni tanımak için biraz daha çaba harcasaydın. Sandığın gibi kendini beğenmiş, şımarık, burnu büyük falan değilim. O farklılık diye düşündüğün bir sürü şeyin kimbilir kaç katını yaşadım ben o mutlu ailemde. O farklılıkların hayatı ne kadar zenginleştirdiğini biliyorum. Keşke sen de bilebilseydin.

Hoşçakal Güneşim, birlikte yaşamak ve yaşlanmak istediğim adam. Hoşçakal...


NOT: Çok yakında göreceksin o "farklılıklar" saçmalığına ne kadar aldırmadığımı.