Herşey Olması Gerektiği Gibi Olacak

İki gün önce sabah erkence kalkmış ve yazmayı unuttuğum raporumu hazırlamaya çalışırken birden Candaş'ın gittiğini farkettim. Beni bırakmıştı. Vazgeçmişti. Hiç sesi soluğu çıkmıyordu. Mesajlarıma da cevap gelmez olmuştu. Birden kendimi çok kötü hissettim. Şimdi Candaş yok muydu yani artık hayatımda. Aslında er geç bunun olacağını biliyordum. Neden bu kadar sarsmıştı ki beni. Aslında sarsıcı olması gereken nokta bu değil Candaş'a nasıl ve ne zaman bu kadar bağlandığımdı. Belki de bunu farketmek beni bu hale getirmişti. Hala saçma sapan raporla uğraşmak zorunda olmak gerçekten can sıkıcıydı. Zaten ne yaptığımı çok da anlayabilmiş değildim. Bari müzikle çalışayım dedim ve tuhaflığı farkettiğim ilk günden beri dinlemeye korktuğum o şarkıyı açtım. Nasıl da ağır geliyordu. Bir an önce raporu bitirmeli ve hazırlanıp evden çıkmalıydım. Raşit'le görüşecektim. Hani şu evlenirsek çok mantıklı olacak olan Raşit. Hani bu sefer fazla ince eleyip sık dokumayacağım muhterem zat!! Offff! Bu Candaş neden cevap vermiyordu ki. Aklım Candaş'ta, kulağım acıklı şarkının bilmemkaçıncı tekrarında raporun kopyala yapıştır kısmıyla uğraşıyorum. İMDAAAAAAT diye bağırıp kaçasım var. Sonra birden Candaş'ın mesajını farkettim. Gitmemişti demek ki, beni terketmemişti işte, her zamanki gibiydi. Peki neden sevinemiyordum? Son yarım saat bilemedin kırkbeş dakika ne kadar da uzun gelmişti. Tamam işte bitmişti. Hadi neden hala kendime gelemiyorum ama. İşte o an anladım ki belki bu seferlik bırakmamıştı beni ama eninde sonunda bunu yapacaktı işte. Hem de tam da yapmaz, bırakmaz, bırakamaz dediğim anda yapacaktı bunu. O zaman bu seferlik burada olması birşey ifade etmiyordu. Er geç olacak işte ne bekliyorum ki!!! Çünkü gidemiyorum. Çekip gidemiyorum arkama bakmadan. Candaş gitme lütfen. Fazla birşey istemiyorum senden. Böyle, şimdi olduğu gibi kalsın herşey, fazlasını istemiyorum ki. Zaten isteyemem ki. Lanet olsun! Hakkım yok çünkü. Ama sen yine de gitme ve hep böyle kal yanımda. Sakın bırakma beni e mi?