Huzura Kavuşmak ya da Karanlık Geçmişe Süzülen Işık Demeti

-Sana inanamıyorum! Bana neden O'ndan hiç bahsetmedin?

Oturduğu rahat koltukta hiç rahat edememiş gibi kıpırdandı. Tedirgin olduğu belliydi.
-Aslında anlatılacak fazla birşey yok!

Güliz için bu çok önemli bir andı. Hem geçmişe ait bir sırrı öğrenecekti hem de şüphelendiği gibi tanıştığı kişi O ise, karşısında duran arkadaşının hayatını değiştirebilecekti. O yüzden aralıksız bir şekilderarlarına devam etti.

-Öfff Güliz! Ne kadar üsteledin böyle!
Konu açıldığından beri sık sık olduğu gibi gözleri buğulanmış ve uzaktaki bir noktaya takılmıştı.
-O'nunla tanıştığımızda çok yoğun bir dönemdeydi. Sonraları onun geçici bir dönem olmadığını anladım. O yoğunluğun, o karmaşanın içinde sürekli huzur arıyorum diyerek dolaşıyordu. Ama birşey yapmıyordu. Bana sorarsan huzuru bulmak çok kolaydı bence o zamanlar.

-Anlatsana nasıl birisiydi? Yakışıklı mıydı mesela?

Koltuğa iyice gömülüp, yine gözlerini o sabit noktaya kilitleyip cevap verdi.
-Evet. Bana sorarsan dünyanın en yakışıklı adamıydı.

Güliz'in kahkahasıyla yerinden sıçrayıp kendine geldi.
-Yani bu durumda pek yakışıklı bir adam değildi demek oluyor. Hahahahahaaaa
Güliz'in kahkahaları bitmek bilmiyordu.

-Böyle devam edeceksen anlatmıyorum!

-Tamam tamam sustum. Güzel gülümser miydi peki? Sen beğendiğine göre öyleydi mutlaka.

-Gülümsediğinde etrafına ışıklar saçardı. Kahkahaları ise aniden patlar ve çok kısa sürerdi. Ama gülümserken hep buğulu görünen gözlerinin içine bakarsan eğer, çok büyük bir hüzün görürdün. Gülümserken gözlerine bakmaktan kaçınırdım. O hüznün içinde boğulurdum çünkü.

-Susma lütfen. Çok merak ettim. Sonra neler oldu?

Buğulu gözlerini kaçırarak anlatmaya devam etti.
-Hayatı uzaktan çok neşeli, eğlenceli ve mutluydu. Ama biraz dikkat edince öyle olmadığı hemen anlaşılıyordu. Ya da ben anlamıştım. Bilmiyorum.

-Peki ne yaptın?

-Ne yapacağım! Hayatına huzur getirmeye karar verip, teklifsizce daldım hayatına.

-hahahahaaaa hiç güleceğim yoktu. Sen; herşeyi ölçülü yapan ve insanlarla arana hep görünmez duvarlar ören sen mi yaptın bunu!

-Güliz yoruldum gerçekten! Zaten anlatmak da istemiyorum.

-Lütfen şimdi bunu yapamazsın. N'olur söz veriyorum bir daha kesmeyeceğim.

-Zaten başta da söylediğim gibi anlatılacak çok fazla birşey yok. Aslında çok iyi, iyi kalpli bir adamdı. Ama hayatında incelikler, küçük mutluluklar yoktu. Hep büyük hedefler ve resmen monotonlaşmış tuhaf sevgi alışkanlıkları vardı. Önce küçük incelikler serpiştirdim hayatına. Sonra biraz şefkat. Bunlardan o kadar uzak kalmıştı ki, yaklaşık bir buçuk yıl sürdü bunları tekrar hayatına alması. Bu süre içinde hep hırçındı, hep sinirlenecek birşeyler buluyordu. Sonra da çok pişman oluyordu. Ama Güliz gerçekten iyi bir insandı.

-offff ağlama lütfen. Bilseydim zorlamazdım seni inan. Nasıl bitti? Sadece onu merak ediyorum.

-Bir buçuk yıl savaştık resmen. Tam bu sefer oldu derken hep bir arıza çıkardı. En sonunda sabrımın taştığı bir gün her zamanki gibi "bunlarla uğraşamam!" diyip çıktı. Hep böyle olurdu. Eve pişman olmuş bir şekilde gelirdi. Ben onu sarıp sarmalardım. Saatlerce hiç konuşmadan otururduk. Saçlarını okşardım. Gözleri daha da buğulanırdı. O gözlerle bana gülümseyip bakmaması için dua ederdim hep içimden. Ama dedim ya artık sabrım taşmıştı. Eşyalarımı toplayıp, "ben artık seninle uğraşamayacağım" yazan bir notun üzerine anahtarları bırakıp çıkıp gittim.

-Nasıl yani? Sadece bunu mu yazdın? Peki sonra ne oldu?

-Sonra ne mi oldu? Hiçbir şey! O aramadı, ben de aramadım. Ama hep takip ettim, hep haberlerini aldım. Yavaş yavaş çöküşünü gördüm. Binlerce kez pişman oldum o gün o evden çıkıp gittiğim için. Ama bir türlü geri de dönemedim.

-Çok özür dileirm bunları sana yeniden yaşattığım için. Ama belki kimbilir...

-Belkisi, kimbiliri yok Güliz. Bunları anlatmadan da ben her gün yeniden yaşıyorum zaten. Hep dersin ya gözlerinle yüzün bir türlü aynı duyguyu yansıtmıyor diye. Bu hüzün bana O'ndan yadigar. Ne yaptımsa geçmiyor. Bu görünmez duvarlar o yüzden bu kadar yüksek. İnsanlarla aramda bu yüzden bu kadar uzun mesafeler var. O2nun hayatındaki herşey var hayatımda artık ama tek bir eksik var. Tek ve kocaman bir eksik.